تبلیغات
گروه فرهنگی تبلیغی آیت الله آقانجفی قوچانی(ره) - محدودیت های دین پژوهی
" اَللّهُمَّ كُنْ لِوَلِیِّكَ الْحُجَّةِ بْنِ الْحَسَنِ صَلَواتُكَ عَلَیْهِ وَعَلى آبائِهِ فی هذِهِ السّاعَةِ وَفی كُلِّ ساعَةٍ وَلِیّاً وَحافِظاً وَقائِداً وَناصِراً وَدَلیلاً وَعَیْناً حَتّى تُسْكِنَهُ أَرْضَكَ طَوْعاً وَتُمَتِّعَهُ فیها طَویلاً. "



دین پژوهی ، محصور به شرایط  و محدودیت هایی است :

نخست: انگیزه های فردی هر محقق برای ورود به این حوزه ، مسئله ای که کلا یا بعضا ذهنی است و تعمیم دادن آن درست نیست.

دوم : میزان در دسترس بودن مواد و منابع و میزانی که هر محقق شخصا استعداد درک و تحلیل آن را دارد .

ولی در این صورت مسائل مربوط به روش به میان می آید مسائلی از قبیل : مواد و مطالب چگونه باید نظم و نسق یا رده بندی یابد؟ در هر مورد چه راه و روش های تحلیلی ای مناسب است؟
و این روش ها چقدر قابل ارتقاء به سطح اصول و مبادی عام روش شناسی است؟
مسائل دیگری که رخ می نماید ، برای مثال از این دست هستند که پیش فرض های شخصی پژوهشگر تا چه حد بر رهیافت او به میزانی از مواد و مطالب ، و تحلیل او از آنها اثر می گذارد؟

این پرسش ها و بسیاری دیگر که نظیر آنها است در سال های اخیر موضوع بحث های حادی بوده است . در مجموع اینها روش شناسی یک رشته فرعی مستقل در حوزه دین پژوهی یا شاید دو رشته فرعی را تشکیل می دهند که یکی تاریخی و دیگری دستگاهمندانه است.
جریان تاریخی که از وجوه بسیار به تاریخ علم شباهت دارد ، روش ها و رهیافت های گذشته را بررسی می کند و به باز شناسی تفصیلی این پژوهش در طول قرون اخیر نظر دارد.

رشته دستگاهمندانه از یک سو ، خصایص مشترکی با فلسفه علم و از سوی دیگر وجوه مشترکی با الاهیات دستگاهمندانه دارد.
اغلب مسائل و مباحث روش شناختی جاری در دین پژوهی ، از پیوند با رشته دوم یعنی جریان دستگاهمندانه ، نشات می یابد و دستخوش انواع و اقسام پیش فرض هایی است که پژوهشگران با خودشان به این عرصه تحقیق می آورند.
البته خود دین همچنان که شهره است ، به سختی تن به تعریف و تحدید می دهد. با این وضع ، کاملا انتظار می رود که مشکلات مشابهی در زمینه دین پژوهی وجود داشته باشد .

اینکه دین چند وجهی است - فردی ، جمعی ، وجودی ، فکری ، اجتماعی و اخلاقی - اجماعا و در نظر پذیرفته شده است ، حال آنکه دشوار است در عمل هم اطلاق گردد . بسته به حد و مرزهایی که هر پژوهشگر ایجاد می کند ، دین پژوهی ممکن است بر یک نقش یا یک جنبه از دین - یا دفع و طرد سایر نقش ها و جنبه ها - تمرکز و توجه پیدا کند.

سبق ذهن مشاهده گر درباره اینکه بهره ماهوی دین در یکی از نقش هایش یافت می شود و نه در دیگری ، به استقرار سلسله ای از اولویت ها در پدیدارهای مشهود منتهی می شود.

از آنجا که دین پژوهی عملا ملتقای رشته های مختلف است (که بسیاری از آنها در جهان آکادمیک امروز، وجود مستقلی دارند) باید پذیرای انواع و اقسام رهیافت ها و روش های ممکن باشد.




طبقه بندی: دین شناسی، 
برچسب ها: محدودیت، دستگاهمندانه، روش شناسی الاهیات، تاریخ علم، چند وجهی، فلسفه علم،
داغ کن: داغ کن - کلوب دات کام
نوشته شده در تاریخ : چهارشنبه 17 آبان 1391 | توسط : حسن گندمکار | نظرات()